maaiky

Naast mijn leven in een hokje staat mijn leven nu ook deels in dozen. Veel weggegooid - wat moet je ook met foto’s van je ex -
en toet is weg, gewoon echt weg mijn beste maatje in alle tijden ze was er altijd voor me. soms vervloekte ik haar, maar meestal kreeg ik al een beroerte als ze langer dan een uur weg was.
het voelt ook zo alleen, en ik kan niet tegen alleen zijn dan voel ik me meestal ellendig en zielig maar dat ligt ook aan het weer. ik mis toch de fysieke aanwezigheid van een ziel in mijn kamer.
Als ik er over na denk hou ik eigenlijk van alleen zijn, mijn eigen tijd indelen, nadenken en lezen in boeken.Als iemand lang op mijn huid of in mijn hoofd zit word ik kriegelig, voel ik me niet een autonoom persoon maar iemand die zich moet delen.En ik ben niet zo goed in het delen van mijn hersenkronkels.
Het liefst zou ik de hele dag in een taal praten die niemand begrijpt of ie gewoonweg niet bestaat, zodat niemand mij hoeft te begrijpen. je begrijpbaar maken is zo vermoeiend soms.
Raar die tegenstrijdigheid, aan de ene kant zou ik niets liever iemand kennen die denkt als ik en dezelfde rare gedachtegangen als ik heeft, om samen mee te zijn. Maar als ik dat dan bedenk word ik al bang bij t idee.En wil ik lekker alleen zijn, muziek luisteren die ik mooi vind en mijn gang kunnen gaan.
Bestaat er niet zoiets als een gedeeld samen zijn, dat zou perfect zijn. Dat je wel samen bent, en denkt maar toch ook weer niet een bent.
Het liefst zou ik in de hoofden van mensen kijken, wat die denken en voelen om dat te kunnen refereren aan mijn hersenkronkels. Ik voel me vaak zo raar bij mensen, en vraag me dan af zouden die ook zo denken en voelen als ik?
Maar de meeste mensen willen daar helemaal niet over praten, die willen het over het weer hebben en andere onnozele zaken.de zogenaamde kapperspraatjes – mijn kapper praat altijd tegen me aan over wat ik doe en ze vraagt altijd hetzelfde –
En als ik ergens niet zo goed in ben dan is het wel in praten over niets, over het weer, dat je dan in categorieën gaat denken. Dan denk ik wel eens volgens mij vinden ze er niets aan maar zeggen ze dat ze t zo leuk hadden, nou fijn.
Gelukkig reken ik mijn vrienden niet tot die categorie die ik leeghoofdigeweerliefhebbende mensen noem.
En ik dank god op mijn knieën dat ik niet zo ben en mijn vrienden ook niet.
nu maar eens mijn leven in dozen stoppen! iemand nog een groene schommelstoel nodig?

zelfs de wolken huilen bittere tranen omdat toet weg gaat vanavond...


De regen en de wind maken mij altijd wat melancholisch. Vandaag regen en storm getrotseerd om naar college te gaan, de regen verblinde mij op straat en ik wilde bijna omkeren naar huis. Tot ik midden in een plas een nette herenschoen zag staan. En moest meteen denken aan een man in de trein, keurig in een duur pak zo’n man die status uitstraalt. Helaas keek hij alsof hij het liefst dood zou willen, en die schoen in de plas leek wel een beetje op zijn blik. En omdat ik geen zin had om zo’n zelfde blik te krijgen ben ik hard doorgelopen naar college, thuis zitten huilen om niets is ook niet echt constructief.
Helaas was mijn concentratie weer nul tijdens college en dwaalde mijn gedachten af naar vrienndschappen:


Vriendschappen; even makkelijk als moeilijk soms. Daarnaast zijn er verschillende vormen van vriendschappen: vriendschappen vanuit je jeugd, vriendschappen die alleen stand houden als het allemaal goed gaat, vriendschappen tijdens uitgaan, huisgenootvriendschappen etc je kan bijna door de bomen het bos niet meer zien.
En wanneer zijn vriendschappen goed?ik ben altijd best snel teleurgesteld in vriendschappen, maar dat ligt dan meestal aan mij. Ik mis al snel diepgang met mensen om mij heen, maar misschien denk ik wel meer dan een gemiddeld mens.- ik denk altijd zo diep na dat ik op straat tegen bomen op loop, of dat de wereld soms als een filmpje voorbij komt -
Ik vind het ook altijd heel belangrijk dat ik op mensen kan bouwen, dat ik weet dat als het goed gaat ze er zijn, maar ook als het niet goed gaat. Maar hoe vaak gaat t daar niet mis?Dat mensen daar gewoon echt geen zin in hebben, en gewoon niets meer laten horen of zuchtend je verhaal aanhoren.
Wat is er mis met sommige mensen dat ze de waarde van vriendschappen niet zien?En er niets voor willen doen enkel willen consumeren.
Gelukkig heb ik een paar echt heel goede vriendinnen en vrienden, die ik vertrouw en waarvan ik houd. En voor die mensen ga ik door t vuur.Maar bovenal moet je vrienden met jezelf zijn, behandel jezelf zoals je je beste vriend/vriendin zou behandelen dan wordt het leven een stuk aangenamer!- en hoef je niet te kijken alsof je schoen in een plas water staat verloren en alleen -





jij en ik spreken dezelfde taal.

Was jij maar mij
Dan begreep ik jou tenminste
Was ik maar jij
Dan begreep jij mij beter
Waren ik en jij maar wij
Dan begrepen we elkaar misschien niet helemaal
Maar dan was de wereld tenminste de onze

Soms is het die ene blik
Die ene beweging
Die enkel bedoeld is als contact
Of om te bewegen
In de tijd en ruimte om je heen
Toch maakt het soms het meest liefdevolle en kwetsbaarste deeltje in mij los
Zonder dat diegene dat merkt,kan voelen of zien
Niet wetende dat juist dat ene moment mij het hardst raakt.

Je       irriteert
           Inspireert
           Motiveert
           intrigeert
mij     Interesseert

“vanwege een hersenstoring denk ik vandaag wat trager dan normaal,houdt u rekening met enige vertraging”

of was het
“ vanwege een seinstoring rijden de treinen trager dan normaal houdt u rekening met enige vertragingen”

Soms wil je horen wat je denkt,en denk je wat je hoort.

vandaag heb ik mijn livejournal maar weer eens nieuw leven in geblazen. Een plekje op t web open houden en er niets mee doen vind ik bijzonder stom.

dus enjoy allen :-)

overmorgen naar werchter...
code woorden: Dansen tot mijn voeten auw doen, grassprieten tellen tot ik in slaap val, wijntjes drinken tot ik scheel zie, lachen totdat mijn buik zeer doet en daan weer verder, tentje opzetten en stokken missen, koud matje op de grond en een kleffe slaapzak, oogdoekje op voor een overdosis aan licht, modder stampen tot mijn broek stijf staat om hem vervolgens in een hoek te kunnen neer zetten, wassen aan de wasbak en plassen op een dixxie, treinen en de trein missen, backpak overvol zodat ik omval, foto's maken tot t rolletje vol zit en weer een nieuwe erin stoppen....
heerlijk

Voor al mijn hersenspinsels, dromen, gedichten,verhalen, gedoetjes en herinneringen…..
hier een plaatsje op het www.

De dag der dagen
is de dag
waarop elke dag
de zon schijnt